Lista artykułów

Wyłączenie stosowania przepisów o niedostatecznej kapitalizacji może wystąpić również w przypadku zmiany statusu pożyczkodawcy jako udziałowca (akcjonariusza) spółki – pożyczkobiorcy. Wnioski takie wywieść można z wyroku NSA z dnia 11 września 2015 r. (II FSK 1842/13) oraz wyroku NSA z dnia 17 września 2015 r. (II FSK 1849/13). W obydwu wymienionych wyrokach istota problemu sprowadzała się do odpowiedzi na pytanie, czy przepisy ustawy o CIT dotyczące tzw.

Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 60 oraz pkt 61 ustawy o CIT nie zalicza się do kosztów uzyskania przychodów, odsetek od pożyczek zdefiniowanych w tym przepisie. Ograniczenie to adresowane jest do spółki otrzymującej pożyczkę, przy czym pod pojęciem spółki należy rozumieć spółkę będącą podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych (art. 4a pkt 21 ustawy o CIT). Omawiane ograniczenie dotyczy wyłącznie pożyczek udzielonych przez tzw. kwalifikowanych pożyczkodawców:

1 kwietnia 2016 r. Minister Finansów wydał interpretację ogólną (PT3.8101.41.2015.AEW.2016.AMT.141) dotyczącą kontrowersyjnego zagadnienia – momentu powstania obowiązku podatkowego w VAT dla usług budowlanych oraz budowlano-montażowych. Od 1 stycznia 2014 r. (czyli od chwili modyfikacji zasad powstawania obowiązku podatkowego w VAT) kwestią sporną pozostaje to kiedy można uznać takie usługi za wykonane.

Podatnicy maja wątpliwości, czy otrzymując fakturę wystawioną na inny podmiot mają prawo do odliczenia podatku naliczonego w terminie wynikającym z art. 86 ust. 10 i 10b ustawy o VAT, tj. co do zasady w terminie otrzymania faktury i powstania obowiązku podatkowego u sprzedawcy.  Wątpliwość budzi także możliwość skorygowania takiej pomyłki notą korygującą.

Odnosząc się do tych kwestii warto zwrócić uwagę na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2015 r. (sygn. I FSK 1131/14).

Pojęcie przychodu określone w art. 4 ust. 9 ustawy z dnia 13 października 1998 r.
o systemie ubezpieczeń społecznych obejmuje wartość świadczeń ponoszonych przez pracodawcę z tytułu zakwaterowania pracowników i tym samym stanowi podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne w rozumieniu art. 18 ust. 1 tej ustawy.

Tak orzekł Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 10 grudnia 2015 r. (sygn. akt III UZP 14/15).